- Dosyć powszechny przypadek

„— Dosyć powszechny przypadek — dodał profesor. — Jest to charakterystyczne dla osób chorobliwie podejrzliwych, niepewnych siebie, zbyt wrażliwych. Często pierwsze niepowodzenie spowodowane nawet warunkami zewnętrznymi prowadzi do tego, że natychmiast zaczynają wątpić we własne siły, stale skupiają uwagę na możliwości kolejnego fiaska. Bardzo wiele zależy tutaj od taktu i wyrozumiałości żony. Może ona szybko rozwiać obawy męża, ale może również pogłębić je. W tym wypadku, jeżeli mamy możliwość, przeprowadzamy rozmowę z żoną, udzielamy mężowi pewnych wskazówek o charakterze intymnym i uczymy go treningu autogennego o określonym kierunku. Jest rzeczą bardzo ważną łączenie tego wszystkiego z innymi czynnikami, które mają ogólnie wzmacniający wpływ na system nerwowy. Mam tu na uwadze stworzenie spokojnej atmosfery w rodzinie i pracy, regularne odżywianie się i sen, zajęcia sportowe, szczególnie długotrwałe ćwiczenia przeprowadzane w równym tempie jazda na nartach, pływanie, bieganie, rower, wiosłowanie, szybki chód.
— Powiedział pan, panie profesorze, że przypadek ten jest dosyć powszechny. Czy dałoby się to wyrazić w liczbach
— Nie pomylę się, jeżeli powiem, że 70—80 procent mężczyzn, zwracających się do nas z problemem impotencji, cierpi na podobne zaburzenia. W tych wypadkach na ogół mamy do czynienia z zakłóceniami o charakterze psychogennym, czyli, inaczej mówiąc, z pseudoimpotencją. Często mężczyzna w średnim wieku z żalem wspomina, jakie to ogromne możliwości posiadał w młodszym wieku, wydaje mu się, że teraz prawie wyczerpał je, że zbliża się zmierzch... Musimy wyjaśniać naszym pacjentom, że młodych ludzi charakteryzuje nadmierny popęd płciowy, kiedy to nawet najdrobniejsza okazja może wywołać pożądanie i odpowiednią reakcję, kiedy istnieją ogromne możliwości dokonywania nowych aktów płciowych. Mniej więcej w wieku 25—30 lat potencja dochodzi do normy. Chęć współżycia pojawia się wtedy na ogół tylko w ściśle określonych sytuacjach i jest zaspokajana zgodnie z normą, częstotliwość współżycia płciowego staje się bardziej równomierna. Taki stan trwa przez długie lata. Mniej więcej do 50—55 roku życia potencja stopniowo obniża się, a około 80 roku na ogół wygasa. Jest to oczywiście sprawa bardzo indywidualna. Znam 70letniego mężczyznę, posiadającego młodzieńczy popęd płciowy, ale jest to już odchyleniem, natomiast normalnie uważa się, że 96 procent mężczyzn w wieku 60 lat jest zdolnych do współżycia płciowego. Dopuszczalne są wahania o większym zakresie.“(16)