Do Huszczki Małej udałem

„Do Huszczki Małej udałem się jeszcze raz tuż przed pierwszą rocznicą owych tragicznych wydarzeń. Nie przeminęły one tam bez echa, nie przysypał ich czas, przeciwnie obrosły legendą, utrwaliły się w wielu pieśniach gminnych, śpiewanych przez nrejscową młodzież i starszych. Oto początek jednej z nich
Posłuchajcie proszą, jaka rzecz się stała, Niedaleko naszej wioski leży Huszczka Mała A w tej Huszczce Małej tak jak w każdej innej Żyją sobie panny — dorodne, niewinne... A wśród tych panienek żyła też Barbara Chodził do niej chłopak w diabelskich zamiarach.
W dalszej części pieśni, podobnie jak w innych wierszach, następuje szczegółowy opis znajomości dwojga młodych ludzi, różnych towarzyszących im wydarzeń, od niewinnej sielanki aż do bestialskiego mordu, i niewspółmiernie, zdaniem miejscowej opini, łagodnego wyroku, bo... tak go ukarali, że wyjdzie z więzienia i będzie mordował dalej.
Inaczej natomiast do tej sprawy ustosunkowały się dwa najwyższe trybunały Ministerstwo Sprawiedliwości (w suchym, urzędowym piśmie K. III 53767582 z dnia 21.XII.1982) i Prokuratura Generalna (pismem DSU Rn 2383 z dnia 7.II.1983).
Z tereści obu tych pism Kazimierz Zabłocki dowiedział się, że decyzja Sądu Wojewódzkiego w Zamościu jest ostateczna i niepodważalna. Ministerstwo Sprawiedliwości uzasadnia to tak“(3)